In november begonnen Line en ik aan een dertiendaagse roadtrip door Texas en Louisiana. Het werd geen reis waarop we rustig achterover konden leunen, maar een intensieve verkenning van twee staten die ik beter wilde leren kennen. We wilden bijzondere plaatsen ontdekken, lokale partners ontmoeten en vooral zelf ervaren welke bestemmingen en activiteiten ik later met vertrouwen aan mijn klanten kan aanraden.
We vertrokken vanuit Brussel met United Airlines, stapten over in Washington en landden uiteindelijk op Dallas–Fort Worth International Airport. Daar haalden we onze huurwagen op voor het eerste deel van de route. Fort Worth, Dallas en Austin liggen alle drie in Texas, maar bleken nauwelijks met elkaar te vergelijken: van cowboys en honky-tonks naar moderne wolkenkrabbers, beladen geschiedenis, livemuziek en verborgen cocktailbars.
In dit eerste deel neem ik je mee langs de drie steden waar onze reis door Texas begon.
Fort Worth - De perfecte aftrap van onze trip
Na onze landing op Dallas–Fort Worth International Airport haalden we de huurwagen op en reden we meteen naar de Fort Worth Stockyards. We verbleven er één nacht in het historische Stockyards Hotel, dat al sinds 1907 deel uitmaakt van de wijk. Ook Bonnie Parker en Clyde Barrow zouden hier in 1933 hebben overnacht. Vandaag is er zelfs een suite naar het beruchte duo vernoemd.
Veel tijd om van het hotel en de omgeving te genieten hadden we niet, want de volgende dag stond behoorlijk vol. Eén overnachting in Fort Worth zou uiteindelijk véél te kort blijken.
Die ochtend bezochten we eerst Hotel Drover, een luxueus hotel dat volledig opgaat in de sfeer van de Stockyards. Het interieur combineert robuuste materialen en westerninvloeden met opvallend veel verfijning. We waren behoorlijk onder de indruk. Het is geen historisch hotel zoals het Stockyards Hotel, maar een hedendaagse interpretatie van Texas die nergens aanvoelt als een cowboydecor uit een pretpark.
Daarna trokken we met een gids van Stockyards Historic Tours door de wijk. Achter de houten gevels, bakstenen pakhuizen en westernwinkels schuilt veel meer geschiedenis dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Fort Worth groeide dankzij de veeteelt, de spoorwegen en de grote vleesverwerkende bedrijven uit tot een belangrijk centrum van de Amerikaanse veehandel.
Ook tijdens de wereldoorlogen speelden de Stockyards een belangrijke rol. In 1917, tijdens de Eerste Wereldoorlog, vormden ze de grootste markt voor paarden en muilezels ter wereld. Vertegenwoordigers van de geallieerde legers kwamen hier dieren kopen voor de oorlogsinspanningen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog draaide vooral de vleesverwerking op volle toeren. In 1944 werden hier meer dan vijf miljoen dieren verwerkt. Zulke verhalen geven de wijk veel meer betekenis dan alleen haar fotogenieke westernuitstraling.
Natuurlijk woonden we ook de Fort Worth Herd Cattle Drive bij. Tweemaal per dag trekt een kudde Texas longhorns door East Exchange Avenue, begeleid door cowboys en cowgirls. Het is vandaag een historische heropvoering, maar de dieren met hun indrukwekkende hoorns tussen de oude gebouwen zien passeren, blijft een bijzonder schouwspel.
Later verkenden we samen met Estela van Visit Fort Worth het Cowtown Coliseum. In deze historische arena worden nog altijd rodeo’s en andere westernsporten georganiseerd. Alleen al door er binnen te staan, kregen we zin om ooit terug te keren voor een echte rodeoavond.
Estela nam ons ook mee naar Billy Bob’s Texas, waar we een rondleiding kregen. De zaak staat bekend als de grootste honky-tonk ter wereld. Zelfs overdag is het moeilijk om de omvang van het complex te bevatten. Billy Bob’s telt verschillende bars en dansvloeren, een grote concertzaal en zelfs een indoorarena voor bull riding. ’s Avonds komt alles pas echt tot leven met livemuziek en line dancing, maar ons programma liet ditmaal alleen een bezoek overdag toe. Nog een goede reden om Fort Worth opnieuw in een toekomstige reis op te nemen.
Ook het John Wayne: An American Experience Museum moesten we noodgedwongen beperken tot de giftshop. Meer tijd was er helaas niet, al bevatte zelfs die winkel al een behoorlijke hoeveelheid John Wayne en westernnostalgie. Het eigenlijke museum schuift dus door naar een volgend bezoek.
We sloten onze korte kennismaking met Fort Worth af bij H3 Ranch, het restaurant naast het Stockyards Hotel. De burger smaakte uitstekend, de margarita’s kwamen in een formaat dat alleen in Texas volkomen redelijk lijkt en in de aangrenzende Booger Red’s Saloon stonden zadels in plaats van gewone barkrukken. Soms hoeft een lunch niet ingewikkelder te zijn.
Fort Worth voelde meteen toegankelijk, sfeervol en oprecht aan. De Stockyards trekken uiteraard veel bezoekers, maar achter het entertainment zit een geschiedenis die nog altijd tastbaar aanwezig is. Met slechts één overnachting kregen we er hooguit een eerste indruk van. Genoeg om te weten dat we hier bij een volgende reis meer tijd voor willen uittrekken.
Dallas – Een stad die tijd vraagt
Na Fort Worth reden we verder naar Dallas, waar we één nacht verbleven in het Magnolia Hotel Dallas Downtown. Het hotel is gevestigd in een voormalige wolkenkrabber van de Magnolia Petroleum Company. Hoog boven op het gebouw staat de bekende rode Pegasus, die ooit dienstdeed als lichtreclame voor de oliemaatschappij en nog altijd een herkenningspunt in de skyline vormt.
Onze eerste indruk van Dallas was niet meteen overweldigend. Downtown voelde zakelijk en wat afstandelijk aan, met hoge torens, brede straten en opvallend weinig mensen op straat. Ook Line had ongeveer hetzelfde gevoel. Toch lagen enkele van de interessantste plekken van de stad op wandelafstand van ons hotel.
Onze eerste halte was het Sixth Floor Museum at Dealey Plaza, gevestigd in het voormalige Texas School Book Depository. Het museum vertelt het verhaal van president John F. Kennedy, zijn bezoek aan Dallas en de gebeurtenissen van 22 november 1963. Op de zesde verdieping staat het schuttersnest gereconstrueerd op de plek vanwaar Lee Harvey Oswald volgens het officiële onderzoek de fatale schoten loste.
Het is een gebeurtenis die je kent uit geschiedenisboeken, documentaires en eindeloos herhaalde televisiebeelden. Toch voelt ze anders wanneer je zelf vanuit dat gebouw over Dealey Plaza uitkijkt. Buiten stonden we bij een van de witte kruisen op Elm Street die aangeven waar Kennedy werd geraakt. Midden tussen het voorbijrijdende verkeer werd het onverwacht stil in ons hoofd. Het bezoek maakte meer indruk dan we vooraf hadden verwacht.
Van Dealey Plaza wandelden we naar Reunion Tower. Met zijn bolvormige uitkijkplatform is het een van de opvallendste gebouwen in de skyline van Dallas. Boven kregen we een uitzicht van 360 graden over de stad. Pas vanop die hoogte werd duidelijk hoe uitgestrekt Dallas werkelijk is. De wolkenkrabbers, snelwegen en verschillende wijken vielen plots beter op hun plaats.
Daarna trokken we te voet verder door Downtown. Eerst wandelden we naar Pioneer Plaza, waar een enorme bronzen kudde longhorns door een kunstmatig landschap van rotsen en water trekt, begeleid door cowboys te paard. Het kunstwerk verwijst naar de historische veedrijftochten die Texas mee hebben gevormd. Door de omvang van de kudde valt er vanuit iedere hoek wel een ander tafereel te ontdekken.
Vervolgens kwamen we langs Eye, een bijna tien meter hoge sculptuur van een oog die enigszins bevreemdend tussen de omringende gebouwen ligt. Je verwacht zoiets niet midden in het zakelijke centrum van Dallas, en net daardoor blijft het hangen. We sloten onze wandeling door Downtown af bij The Mitchell, waar we onszelf een cocktail gunden.
Die avond zochten we Deep Ellum op. De wijk voelde meteen anders aan dan Downtown, met streetart, muziekclubs, tattooshops en een veel lossere sfeer. We wandelden er zonder haast rond en lieten de buurt op ons afkomen. Bij Angry Dog bestelde ik mijn eerste corn dog van de reis. Het was misschien niet het meest verfijnde gerecht dat ik in Texas zou eten, maar dat was ook helemaal niet de bedoeling. Soms wil je gewoon iets bestellen omdat het zo onmiskenbaar Amerikaans klinkt.
Na Deep Ellum namen we moe maar tevreden een Uber terug naar het hotel. Dallas had ons niet onmiddellijk ingepakt. De stad kwam eerst groot, zakelijk en vrij afstandelijk over. Toch zorgden het Sixth Floor Museum, het uitzicht vanuit Reunion Tower en onze wandeling door Downtown voor meer nuance. Dallas is geen stad die zich meteen volledig prijsgeeft.
Als kind van de jaren tachtig groeide ik op met de televisieserie Dallas. Een bezoek aan Southfork Ranch had voor mij daarom eigenlijk niet mogen ontbreken, maar met slechts één overnachting was het praktisch niet meer haalbaar. Dat vond ik oprecht jammer. De ranch ligt buiten het centrum en verdient voldoende tijd, dus ook die schuift door naar een volgend bezoek.
Austin – Muziek, humor en verborgen parels
Na Dallas reden we verder naar Austin, waar we opnieuw maar één nacht verbleven. Ons hotel, Hyatt House Austin/Downtown, lag centraal genoeg om in korte tijd toch behoorlijk wat van de stad te kunnen zien.
Na het inchecken trokken we meteen naar het Austin Visitor Center voor een stadstour met Austin Detours. Onze gids Avery bleek niet alleen een local te zijn, maar ook een professionele stand-upcomedian. Dat leverde een fijne combinatie op van interessante verhalen en droge humor. Voor een eerste kennismaking met Austin werkte het bijzonder goed: we kregen snel zicht op de verschillende wijken zonder dat de tour aanvoelde als een lange opsomming van feiten.
We reden door Downtown, langs het kleurrijke South Congress en door het creatievere East Austin. Ook de paden rond Lady Bird Lake en de uitgestrekte campus van de University of Texas kwamen aan bod. Austin voelde jonger en losser aan dan Dallas. De skyline en brede lanen verraden dat het een grote stad is, maar de afzonderlijke buurten hebben elk een heel eigen sfeer.
In South Austin hielden we halt bij de bekende Greetings from Austin-mural. Wat ooit begon als een muurschildering in de stijl van een oude postkaart, is intussen een van de bekendste fotoplekken van de stad. Toeristisch? Zeker. Maar soms is daar helemaal niets mis mee.
Tijdens de tour bezochten we ook het Texas State Capitol. Alleen al aan de buitenkant maakt het gebouw indruk, met zijn granieten gevel, brede trappen, grote koepel en verzorgde tuinen. Binnen vallen vooral de marmeren vloeren, historische portretten en hoge centrale rotunda op. Helemaal bovenaan prijkt de Lone Star, want zelfs in een overheidsgebouw laat Texas geen kans liggen om eraan te herinneren dat je in Texas bent.
Die avond gingen we op zoek naar een heel andere kant van Austin. Onze eerste halte was The Red Headed Stepchild, een speakeasy die verscholen zit achter de gevel van een zogenaamde reparatiewinkel voor floppydisks. Alleen al de ingang maakte duidelijk dat Austin zijn slogan Keep Austin Weird behoorlijk ernstig neemt. Binnen vonden we een kleine, sfeervolle bar waar we genoten van een cocktail en een fijne babbel.
Daarna trokken we naar The Powder Room, verborgen achter klapdeuren in een Cubaans restaurant. Naast een cocktail bestelden we er een grilled cheese sandwich met tomatensoep. Niet meteen haute cuisine, wel precies het soort comfortfood dat op zo’n avond uitstekend smaakt.
Toen we weer buitenkwamen, zagen we dat de Britse comédienne Sarah Millican die avond in het Paramount Theatre optrad. De voorstelling was uitverkocht, dus veel hoop hadden we niet. Voor het theater raakten we echter aan de praat met een ouder koppel dat twee tickets verkocht. Niet gepland, niet verwacht en daardoor des te leuker. Even later zaten we in het theater en sloten we de avond schaterlachend af.
Op weg terug naar het hotel wandelden we nog door 6th Street, de bekendste uitgaansbuurt van Austin. De straat was luidruchtig en studentikoos, met bars en livemuziek die elkaar in sneltempo opvolgden. Na de verborgen cocktailbars en de voorstelling kregen we zo ook nog een glimp van de minder subtiele kant van het nachtleven.
De volgende ochtend ontbeten we samen met Allison van Visit Austin bij Veracruz All Natural aan The LINE Austin. Ontbijttaco’s waren voor mij een primeur, maar bleken een bijzonder geslaagde manier om aan de dag te beginnen.
Na het ontbijt wandelden we langs Lady Bird Lake richting Congress Avenue Bridge. De brug staat bekend om de enorme kolonie Mexicaanse vleermuizen die er een deel van het jaar verblijft en bij valavond massaal uitvliegt. Wij waren er overdag, dus van dat spektakel kregen we niets te zien. Toch was de wandeling de moeite waard: kajaks op het water, joggers langs de oever en de skyline van Austin op de achtergrond.
Met slechts één overnachting hadden we opnieuw veel te weinig tijd. Austin voelde vriendelijk, creatief en heerlijk eigenzinnig aan. De stad combineert muziek en uitgaan met interessante wijken, goede restaurants en verrassend veel ruimte rond het water. Van de drie steden uit dit eerste deel was dit degene waar we het liefst nog wat langer waren gebleven.
Wordt vervolgd…
Fort Worth, Dallas en Austin vormden een behoorlijk intensieve start van onze reis. Met telkens één overnachting lag het tempo hoog, maar zo konden we in korte tijd kennismaken met drie heel verschillende kanten van Texas: de Stockyards van Fort Worth, de skyline en geschiedenis van Dallas en het eigenzinnige Austin.
Na Austin lieten we de grote steden voorlopig achter ons. In het volgende deel trokken we verder langs wijngaarden, natuurgebieden en ranches, op zoek naar een heel ander Texas.
Deze reis bevestigde voor mij opnieuw hoe belangrijk het is om niet alleen de juiste plaatsen te kiezen, maar ook het reistempo af te stemmen op wat je onderweg wilt beleven. Het is precies dat evenwicht waar ik bij het uitwerken van een reis graag mee puzzel tot alles klopt.
Wil je zelf Texas ontdekken met een route die aansluit bij jouw interesses en manier van reizen? Ik help je graag om de verschillende mogelijkheden tot één logisch geheel te maken.
Nog niet uitgereisd?
Lees verder in deel 2 van onze roadtrip door Texas en Louisiana, waarin we Fredericksburg, Bandera en San Antonio ontdekken.
Zelf een Amerikaanse roadtrip plannen? Lees dan ook mijn praktische tips over autorijden in Amerika en fooien in Amerika.
