Na Fort Worth, Dallas en Austin lieten Line en ik de grote steden even achter ons. Vanuit Austin reden we het Texas Hill Country in, een streek met glooiende landschappen, wijngaarden, ranches en kleine plaatsen met een opvallend eigen karakter.
In Fredericksburg ontdekten we hoe sterk de Duitse geschiedenis er nog aanwezig is, al speelden ook Texaanse wijn en mijn eerste echte cowboyoutfit een belangrijke rol. Daarna trokken we via Enchanted Rock naar Bandera voor een verblijf op een familieranch. In San Antonio wachtte ons opnieuw een heel andere kant van Texas, met de geschiedenis van de Alamo en de levendige River Walk.
Dit tweede deel van onze reis bracht minder wolkenkrabbers, maar des te meer cowboycultuur, onverwachte ontmoetingen en ervaringen die we thuis niet snel zullen meemaken.
Fredericksburg – Duitse roots in het hart van Texas
Vanuit Austin reden we het Texas Hill Country in. Het landschap werd langzaam glooiender en onderweg verschenen steeds meer ranches en wijngaarden. Onze volgende halte was Fredericksburg, een kleine stad die in de negentiende eeuw door Duitse immigranten werd gesticht en vandaag bekendstaat om haar wijnhuizen en levendige Main Street.
We verbleven één nacht in Inn on Barons Creek, op wandelafstand van het centrum. Na een korte pauze trokken we naar Main Street, waar Visit Fredericksburg voor ons een wijnproeverij had geregeld in de tasting room van Becker Vineyards. We proefden vijf rode wijnen uit Texas, die ons stuk voor stuk aangenaam verrasten. Texaanse wijn is bij ons lang niet zo bekend als die uit Californië, maar het Hill Country heeft zich de voorbije jaren ontwikkeld tot een van de belangrijkste wijnregio’s van de staat. Deze proeverij bleek alvast een geslaagde kennismaking.
Daarna stapten we Allen’s Boots binnen. Wat begon als even rondkijken, eindigde voor mij met een paar cowboyboots, een nieuwe jeans en een cowboyhoed. Die laatste werd ter plaatse met stoom gevormd tot hij perfect op mijn hoofd paste. Het voelde aanvankelijk misschien wat onwennig om als Belg in volledige cowboyuitrusting buiten te wandelen, maar in Texas wordt dat vooral enthousiast onthaald.
De winkelervaring werd nog wat aangenamer toen we allebei een pintje aangeboden kregen. Als extra aandenken kregen we een sleeve in de vorm van een cowboylaars om ons drankje koel te houden. Volstrekt noodzakelijk was die niet, maar ze paste uitstekend bij de rest van mijn aankopen. Tegen de tijd dat we weer buitenstonden, was mijn transformatie behoorlijk compleet.
We wandelden verder naar het Pioneer Museum, een openluchtmuseum midden in Fredericksburg. Verspreid over het terrein staan verschillende historische gebouwen die samen het verhaal vertellen van de Duitse immigranten die zich vanaf de jaren 1840 in deze streek vestigden. In de oude woningen, schuren en werkplaatsen zie je hoe de eerste bewoners leefden, werkten en een nieuwe gemeenschap opbouwden in het Texas Hill Country.
Het museum is niet bijzonder groot of spectaculair opgezet, maar net daardoor werkt het. De historische gebouwen en gebruiksvoorwerpen maken het verleden tastbaar en bieden de nodige context om Fredericksburg beter te begrijpen. Na de wijnproeverij en mijn kleine winkeloffensief bracht het bezoek ook wat inhoudelijk evenwicht in de namiddag.
Tegen dan hadden we voldoende geproefd, gewandeld en gewinkeld. We keerden terug naar het hotel voor een korte pauze en gingen die avond eten bij Hill & Vine. Ik koos er voor de achiote pork tenderloin, een mooi einde van onze enige avond in Fredericksburg.
De volgende ochtend vertrokken we vroeg naar Enchanted Rock State Natural Area. Voor ons lag een enorme granieten koepel die opvallend boven het omringende landschap uitsteekt. De route naar de top is niet bijzonder lang, maar sommige stukken over de kale rots zijn behoorlijk steil.
Omdat we vroeg begonnen, viel de warmte nog goed mee. Boven stond bovendien een stevige bries, die na de beklimming bijzonder welkom was. Het uitzicht reikte over de heuvels en ranches van het Hill Country, zonder een stad van betekenis in zicht. Vanuit België blijft het moeilijk te bevatten hoeveel open ruimte hier ligt.
We bleven even boven zitten om van het uitzicht en de wind te genieten. Daarna begonnen we aan de afdaling en reden we verder richting Bandera. Mijn cowboylaarzen bleven voor deze beklimming overigens netjes in de bagage. Sommige Texaanse ervaringen combineer je beter niet op dezelfde ochtend.
Bandera – De Cowboy Capital of the World
Na onze wandeling op Enchanted Rock reden we verder naar Bandera. Het dorp is een stuk kleiner dan Fredericksburg en draagt met veel overtuiging de bijnaam Cowboy Capital of the World. Houten gevels, westernwinkels, saloons en ranches in de omgeving houden de cowboycultuur hier zichtbaar aanwezig.
We begonnen bij het visitor center en gingen daarna samen lunchen in het Old Spanish Trail Restaurant. Dit restaurant ontvangt al sinds 1921 gasten en het interieur lijkt in de beste betekenis van het woord nauwelijks met zijn tijd meegegaan. Het is zo’n ongedwongen plek waar je binnenstapt voor de sfeer en klassieke Texaanse gerechten, niet voor een strak vormgegeven interieur.
Het belangrijkste onderdeel van ons verblijf in Bandera moest toen nog beginnen. Buiten het dorp wachtte de Mayan Dude Ranch, een familieranch die al generaties lang door de familie Hicks wordt uitgebaat. We konden er helaas maar één nacht blijven, maar kregen in die korte tijd wel een behoorlijk volledig beeld van het ranchleven.
Bij aankomst werden we ontvangen door Kelly. Met haar hartelijke persoonlijkheid gaf ze ons meteen het gevoel dat we bijzonder welkom waren. In de hal hing een grote stamboom van de familie Hicks, met foto’s van verschillende generaties. Tijdens ons verblijf herkenden we af en toe iemand vanop die muur. Het gaf de ranch een soort Waar is Waldo?-element, maar maakte vooral duidelijk hoeveel familieleden bij de werking betrokken zijn. Dit is geen hotel dat toevallig als ranch werd ingericht. De familiegeschiedenis zit echt in de plek verweven.
Nadat we onze cabin hadden geïnstalleerd, werden we in de bar uitgenodigd voor een biertje en een babbel met het personeel. Niet veel later stond onze eerste paardrijtocht op het programma. Samen met een ranch hand reden we door de bossen en over het heuvelachtige terrein rond de ranch.
Onderweg zagen we armadillo’s, reeën, konijnen en vogels die door onze begeleider als Mexican eagles werden aangeduid. Het tempo lag rustig, waardoor we voldoende tijd hadden om rond te kijken en van de omgeving te genieten. Voor reizigers die graag willen paardrijden zonder dat alles rond snelheid of ervaring draait, is dit een bijzonder toegankelijke manier om het landschap te verkennen.
Na de rit fristen we ons op en zochten we even het zwembad op. Lang stilzitten was er echter niet bij, want daarna volgde een workshop Texas Two-Step. Line en ik namen allebei deel. Ik zou vooraf niet meteen hebben beweerd dat dit helemaal mijn ding was, maar eenmaal bezig bleek ik het stiekem behoorlijk leuk te vinden. Over ons danstalent valt te discussiëren, maar plezier hadden we in elk geval.
’s Avonds stond er een uitgebreid buffet klaar met onder meer biscuits, verse groenten, chili, kalkoen en flank steak van de barbecue. De maaltijden en activiteiten waren allemaal bij het verblijf inbegrepen. Dat versterkt het gezamenlijke karakter van de ranch: gasten komen niet alleen slapen, maar brengen een groot deel van de dag en avond samen door.
Na het eten trokken we naar de saloon, waar een groep andere gasten een karaokeavond hield. Sommige optredens waren beter dan andere, maar dat is bij karaoke doorgaans een deel van de charme. Het werd een ontspannen en bij momenten bijzonder grappige afsluiter van een goedgevulde dag.
De volgende ochtend hoefden we voor het ontbijt niet gewoon naar een restaurant te wandelen. We stapten opnieuw te paard en reden door de bossen naar een open plek op het domein. Onderweg zagen we reeën tussen de bomen dartelen. Bij aankomst stond het ontbijt al te pruttelen op een grote houtgestookte barbecue: eieren, spek, worst, bonen, grits, biscuits en uiteraard koffie.
Te paard naar het ontbijt rijden klinkt vooraf misschien als een activiteit die vooral voor de foto wordt georganiseerd. In werkelijkheid werd het een van de leukste ervaringen van ons verblijf. De rit door het bos, de geur van het houtvuur en het ontbijt in de buitenlucht maakten er een ochtend van die we niet snel zullen vergeten.
Na het ontbijt reden we terug naar de ranch en moesten we alweer afscheid nemen van de familie Hicks en het personeel. Eén nacht was voldoende om veel mee te maken, maar veel te kort om echt tot rust te komen. Naast de paardrijtochten en dansworkshops staan er activiteiten zoals lassowerpen, schieten met een luchtdrukgeweer en kampvuurmomenten op het programma. Je kunt er ook gewoon aan het zwembad liggen of zwemmen in de Medina River.
Op de Mayan Dude Ranch draait het niet alleen om de activiteiten. Het zijn vooral de familiale sfeer, de gezamenlijke maaltijden en het contact met de mensen die de ervaring bijzonder maken. We zouden hier zonder moeite verschillende dagen langer gebleven zijn. Voor ons was het in elk geval veel meer dan zomaar een overnachting onderweg naar San Antonio.
San Antonio – Geschiedenis, charme en lichtjes langs de rivier
Na ons ontbijt op de ranch reden we verder naar San Antonio, waar we opnieuw één nacht verbleven. Na de kleine plaatsen en open landschappen van het Hill Country kwamen we plots weer in een echte stad terecht, maar San Antonio voelde heel anders aan dan Dallas of Austin.
Onze eerste halte was The Alamo, een van de bekendste historische plaatsen van Texas. De voormalige Spaanse missie is vooral verbonden met de slag van 1836, waarbij een kleine groep verdedigers het opnam tegen het veel grotere Mexicaanse leger van generaal Santa Anna. De slag eindigde in een nederlaag, maar groeide uit tot een belangrijk symbool binnen de strijd voor de onafhankelijkheid van Texas.
We bezochten zowel de historische kerk en het omliggende terrein als het Ralston Family Collections Center. Daar worden honderden voorwerpen tentoongesteld die de geschiedenis van The Alamo en Spaans Texas tastbaarder maken. Een deel daarvan komt uit de collectie van Phil Collins. De Britse muzikant bleek al sinds zijn jeugd gefascineerd door The Alamo en schonk zijn omvangrijke verzameling historische documenten, wapens en andere objecten aan de staat Texas.
Vooral de grote maquette van het fort en het bijbehorende verhaal bleven ons bij. Terwijl de verschillende fases van de aanval werden uitgelegd, kregen we een veel beter beeld van de omvang van het oorspronkelijke complex en van wat zich hier precies heeft afgespeeld. Dat maakte de geschiedenis een stuk overzichtelijker dan wanneer je alleen voor de bekende kerkgevel blijft staan.
Van The Alamo wandelden we naar de San Antonio River Walk. De rivier ligt een niveau lager dan de omringende straten en wordt geflankeerd door wandelpaden, bruggetjes, terrassen en restaurants. Daardoor lijkt ze op sommige plaatsen bijna los te staan van de rest van de stad. Het verkeer verdwijnt naar de achtergrond en alles speelt zich plots rond het water af.
We maakten een gegidste boottocht over de rivier. De tocht gaf ons niet alleen een ander zicht op de River Walk, maar ook meer uitleg over het ontstaan en de ontwikkeling ervan. Vanaf het water zagen we hoe de hotels, restaurants, historische gebouwen en moderne architectuur langs de rivier met elkaar verbonden zijn. Het is een toegankelijke manier om je te oriënteren en tegelijk meer over San Antonio te leren.
Op aanraden van onze gids bezochten we daarna de San Fernando Cathedral. De kathedraal behoort tot de oudste actieve geloofsgemeenschappen van Texas en ligt aan het huidige Main Plaza. Binnen bevindt zich ook een tombe met stoffelijke resten die volgens de overlevering afkomstig zijn van enkele verdedigers van The Alamo, onder wie William Travis, James Bowie en Davy Crockett. De identificatie van die resten is historisch niet onomstreden, maar de tombe vormt wel een bijzondere verbinding tussen de kathedraal en het bekendste hoofdstuk uit de geschiedenis van de stad.
Toen de avond viel, keerden we terug naar de River Walk. De gewone verlichting langs het water, op de terrassen en onder de bruggen gaf de omgeving een warme sfeer zonder dat daar kerstversiering voor nodig was. We wandelden nog wat langs de rivier en gingen daarna eten bij Saltgrass Steak House.
Ik bestelde er pork ribs die zo zacht waren dat het vlees bijna vanzelf van het bot viel. Dat klinkt als een klassieke Amerikaanse restaurantomschrijving, maar hier klopte ze ook gewoon. Zulke ribs vinden we in België toch zelden op dezelfde manier.
Na het eten keerden we terug naar ons hotel. Met The Alamo, de boottocht, de kathedraal en een avond langs de River Walk hadden we in korte tijd verschillende kanten van San Antonio leren kennen. De stad combineert haar geschiedenis met een ontspannen sfeer rond het water en voelde daardoor toegankelijker aan dan we vooraf hadden verwacht.
De volgende ochtend verlieten we het binnenland van Texas. Onze volgende bestemming was Galveston, aan de kust van de Golf van Mexico.
Wordt vervolgd…
Fredericksburg, Bandera en San Antonio lieten ons opnieuw drie heel verschillende kanten van Texas zien. We proefden wijn in het Hill Country, beklommen Enchanted Rock, maakten kennis met het ranchleven en eindigden tussen de geschiedenis en lichtjes van San Antonio.
Vooral ons verblijf op de Mayan Dude Ranch bleef hangen. Niet alleen door het paardrijden, de Texas Two-Step en het ontbijt boven het houtvuur, maar ook door de hartelijke ontvangst en het familiale karakter van de ranch. Eén nacht was veel te kort, maar voldoende om te weten dat ik zo’n verblijf met overtuiging kan aanraden aan reizigers die Texas echt willen beleven.
De volgende ochtend reden we richting de kust. In deel 3 bezoeken we Galveston en Houston, waarna we Texas verlaten en de grens met Louisiana oversteken.
Wil je zelf Texas ontdekken met een route die steden, natuur en bijzondere verblijven logisch combineert? Ik help je graag om te puzzelen tot alles klopt.
Nog niet uitgereisd?
Het begin van de reis gemist? Start bij Fort Worth, Dallas en Austin in deel 1 of lees verder over Galveston, Houston en Lake Charles in deel 3.
Zelf een Amerikaanse roadtrip plannen? Lees dan ook mijn praktische tips over autorijden in Amerika en fooien in Amerika.
