Van de oudste stad van Amerika tot de Florida Keys
Een verkenningsreis langs de oostkust van Florida, waar geschiedenis, ruimtevaart, natuur en tropische eilanden elkaar verrassend afwisselen.
Sommige reizen vertrekken vanuit een bestemming.
Andere vertrekken vanuit nieuwsgierigheid.
Deze reis langs de oostkust van Florida was er zo eentje.
Terwijl mijn partner Line in Fort Lauderdale deelnam aan IPW, de grootste internationale toerismebeurs van de Verenigde Staten, kreeg ik de kans om de regio uitgebreider te verkennen. Geen strak schema, geen klassieke vakantieplanning, maar dagen waarop ik simpelweg kon rondrijden, nieuwe plekken ontdekken en voelen welke locaties en sferen écht iets toevoegen aan een reiservaring.
En Florida bleef me opnieuw verbazen.
Hoe vaker ik er kom, hoe meer ik besef dat deze staat uit verschillende werelden tegelijk bestaat. Historische stadjes, ruimtevaart, cowboycultuur, tropische eilanden, moerasgebieden, strandbars en ouderwetse Americana wisselen elkaar af alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Dat werd al snel duidelijk tijdens deze roadtrip langs de oostkust van Florida, die me van de oudste stad van Amerika tot het meest zuidelijke punt van de continentale Verenigde Staten zou brengen.
St. Augustine: waar geschiedenis tot leven komt
Na een vlucht vanuit Brussel met Delta Air Lines, via Atlanta, landde ik ’s avonds in Jacksonville. Daar begon het avontuur meteen echt: de huurwagen ophalen en koers zetten richting St. Augustine.
Eigenlijk jammer, want Jacksonville intrigeert me al langer. Veel reizigers rijden er simpelweg voorbij, terwijl de stad verrassend veel te bieden heeft. Bovendien is Jacksonville qua oppervlakte zelfs de grootste stad van de Verenigde Staten. Alleen al daarom verdient ze meer aandacht dan ze doorgaans krijgt.
Een goede reden dus om hier later nog eens uitgebreider terug te keren.
En uiteraard volgde al snel de eerste stop bij Buc-ee’s.
Wie ooit al door het zuiden van de Verenigde Staten gereisd heeft, weet dat dit onmogelijk gewoon een tankstation genoemd kan worden. Het is een gigantische mix van barbecue, snacks, merchandising, over-the-top Americana en een bijna absurd groot aanbod aan alles wat je maar kan bedenken. En hoe druk het er ook is, Buc-ee’s staat tegelijk bekend om iets waar Amerikanen opvallend trots op zijn: misschien wel de properste toiletten in de wijde omgeving. Florida heeft voorlopig trouwens maar twee vestigingen, waardoor het bijna automatisch een verplichte tussenstop werd tijdens deze roadtrip.
St. Augustine groeide uit tot één van de absolute hoogtepunten van deze reis.
Niet alleen omdat het de oudste stad van de Verenigde Staten is, maar omdat je die geschiedenis er ook echt voelt. Smalle straatjes, koloniale gebouwen, oude stadspoorten en Spaanse invloeden zorgen ervoor dat het soms bijna aanvoelt alsof je ergens in Zuid-Europa rondloopt.
We begonnen onze dag met een begeleide wandeling door het historische centrum onder leiding van Ross. Een gids die duidelijk weet waarover hij spreekt. De geschiedenis van St. Augustine kent voor hem weinig geheimen en onderweg strooide hij moeiteloos met weetjes, anekdotes en verhalen die de stad echt tot leven brachten.
Gelukkig nam hij zichzelf daarbij niet al te serieus. Zijn dad jokes waren opvallend goed, al zullen de meningen daar wellicht verdeeld over zijn. Maar dat is natuurlijk net de charme van een goede dad joke. Er werd in ieder geval regelmatig gelachen tijdens de wandeling.
Tussen de grappen door ontdekten we onder meer Aviles Street, de oudste nog bestaande straat van de Verenigde Staten, en kregen we een veel beter beeld van hoe belangrijk St. Augustine eigenlijk is geweest in de Amerikaanse geschiedenis.
Ook Flagler College maakte indruk. Het gebouw was oorspronkelijk het luxehotel van Henry Flagler, de man die eind negentiende eeuw mee aan de basis lag van Florida als toeristische bestemming. Die grandeur van het oude Florida voel je er vandaag nog altijd.
We bezochten ook de St. Augustine Distillery, ondergebracht in een prachtig gerestaureerde ijsfabriek uit 1917. Vandaag worden er bekroonde bourbon, rum, gin en vodka geproduceerd en kan je er vrij rondwandelen, het productieproces ontdekken en uiteraard ook proeven.
Ik vond het vooral een mooi voorbeeld van wat St. Augustine zo aantrekkelijk maakt. Overal lijken geschiedenis en modern Amerika hier moeiteloos in elkaar over te lopen. Een voormalige ijsfabriek die uitgroeit tot één van de bekendste craft distilleerderijen van Florida: het past eigenlijk perfect in het verhaal van deze stad.
Castillo de San Marcos vond ik minstens even indrukwekkend. Het fort werd gebouwd uit coquina, een schelpsteen die verrassend goed bestand bleek tegen kanonvuur. Alleen al dat soort verhalen maakt zo’n plek voor mij interessant.
Tussen het wandelen door schoven we aan bij One Twenty Three Burger House. Line was daar aanvankelijk niet meteen enthousiast over, maar achteraf bleek het een schot in de roos. Exact die authentieke Amerikaanse diner-sfeer waar ik ondertussen blijkbaar een vrij goed gevoel voor begin te krijgen.
Dat zijn vaak de plekken die ik het leukste vind. Niet noodzakelijk chic of hip, maar plaatsen met karakter waar locals ook gewoon binnenwandelen.
St. Augustine liet meteen zien dat Florida veel meer is dan zon, stranden en pretparken. De combinatie van geschiedenis, gastronomie en zuiderse charme maakte dit tot een bestemming die me nog lang zal bijblijven.
Ruimtevaart en surfcultuur aan de Space Coast
Vanuit St. Augustine zette ik koers naar Cocoa Beach, uiteraard opnieuw met een tussenstop bij Buc-ee’s.
Onderweg verandert Florida voortdurend van sfeer en net dat maakt roadtrips hier zo boeiend. Op enkele uren tijd wissel je moeiteloos van historische steden naar ruimtevaart en surfcultuur.
Kennedy Space Center blijft indrukwekkend. Deze keer deed ik de klassieke bustour, maar zelfs die alleen al is de moeite. Langs het gigantische Vehicle Assembly Building rijden, de crawler zien waarmee raketten naar het lanceerplatform gebracht worden en in de verte de lanceersites spotten: het blijft een beetje surrealistisch.
Ook de originele Space Shuttle Atlantis van dichtbij zien blijft een wauw-moment. Als Belg was het bovendien leuk om de missiebadge van de Atlas-missie met Dirk Frimout tegen te komen.
Wat me eveneens opviel, was hoe hard de hele regio blijft evolueren. Het nieuwe SpaceX Assembly Building is volop in aanbouw en alleen daaraan zie je hoe snel de ruimtevaart hier blijft vooruitgaan. Ik vermoed dat Kennedy Space Center binnen enkele jaren nóg indrukwekkender zal zijn dan vandaag al het geval is.
Na alle ruimtevaart maakte Cocoa Beach meteen duidelijk dat Florida opnieuw een andere kant van zichzelf liet zien. Meer surf town dan klassieke badstad. Wat rommeliger, iets ruiger en minder gepolijst, maar net daarom bijzonder charmant.
’s Avonds schoven we aan bij Slow & Low Bar-B-Que. Van buitenaf misschien niet bijzonder spectaculair, maar ondertussen heb ik geleerd dat dat in Amerika vaak net een goed teken is.
Ik denk zelfs dat ik daar de beste pulled pork gegeten heb die ik ooit gegeten heb. Soms zijn de meest memorabele plekken net degene die er langs buiten het minst indrukwekkend uitzien.
Cocoa Beach zie ik vooral als een ideale tussenstop tijdens een roadtrip verder zuidwaarts. Persoonlijk zou ik er niet meerdere dagen blijven, maar voor één nacht heeft het exact de juiste sfeer: relaxed, typisch Florida en zonder al te veel franjes.
Fort Pierce: Navy SEALs en de Treasure Coast
Mijn route bracht me vervolgens verder zuidwaarts, richting Fort Lauderdale. Onderweg maakte ik een onverwachte stop bij het National Navy UDT-SEAL Museum in Fort Pierce.
Het museum was nog niet open, maar één blik was genoeg om te weten dat ik hier absoluut binnen wilde.
Dus eerst even lunchen in een typisch tiki-barretje aan het water, gewoon aan de toog tussen de locals, en daarna teruggereden tegen openingstijd. Exact het soort spontane omweg dat een roadtrip vaak beter maakt.
Dat museum bleek absoluut een bezoek waard.
Het National Navy UDT-SEAL Museum ligt op de originele trainingsgronden van de eerste Amerikaanse Navy Frogmen uit de Tweede Wereldoorlog en is volledig gewijd aan de geschiedenis van de Navy SEALs en hun voorgangers. Binnen ontdek je historische missies, authentiek materiaal, boten, voertuigen en verhalen van elite-eenheden, van WOII tot vandaag.
Na dit bezoek ging de rit verder naar Vero Beach, waar ik een bezoek bracht aan het Kimpton Vero Beach Hotel & Spa, een prachtig boetiekhotel aan de oceaan dat perfect past bij de rustige en verfijnde sfeer van de regio.
Vero Beach maakte meteen een uitstekende indruk. Mooier, rustiger en net iets chiquer dan veel andere kustplaatsen in Florida, zonder pretentieus aan te voelen. Tegelijk merk je dat het wat afgelegener ligt, wat waarschijnlijk net deel uitmaakt van de charme voor reizigers die bewust op zoek zijn naar meer rust tijdens hun verblijf.
Onderweg passeerde ik ook nog Mar-a-Lago.
En tja… when in Rome, bezoek je de keizer zeker?
Niet veel later bereikte ik Fort Lauderdale, waar Le Méridien Dania Beach enkele dagen mijn uitvalsbasis werd terwijl Line deelnam aan IPW.
Dat bleek de perfecte combinatie. Terwijl zij deelnam aan IPW, kreeg ik alle tijd om de regio op een rustig tempo te verkennen. Vaak zijn het net die dagen zonder strak plan waarop je de interessantste plekken ontdekt.
Een verrassende kant van Zuid-Florida
Terwijl Line deelnam aan IPW, kreeg ik de kans om de omgeving van Fort Lauderdale verder te verkennen. Al snel bleek ook hier hoe veelzijdig Zuid-Florida eigenlijk is.
Eén van de eerste haltes was Bass Pro Shops.
Eigenlijk is dat moeilijk uit te leggen aan iemand die er nog nooit geweest is. Het is tegelijk een winkel, een attractie en een ode aan outdoor-Amerika.
Midden in de winkel ligt een gigantisch aquarium vol zoetwatervissen die in de regio voorkomen, met daarboven enorme diorama’s met opgezette dieren, moeraslandschappen en jachttaferelen. Het geheel voelt ergens tussen een museum, een pretpark en een outdoorwinkel in. Heel subtiel zijn Amerikanen daar duidelijk niet in, maar net dat maakt het zo memorabel.
Van daaruit reed ik verder naar Southwest Ranches.
Opnieuw een plek die totaal niet overeenkomt met het beeld dat veel mensen van Florida hebben. Geen stranden of hoogbouw hier, maar enorme villa’s, ranches, stoeterijen en uitgestrekte weilanden.
Soms vergeet je bijna dat je nog altijd in Zuid-Florida zit. Dat contrast tussen tropische kuststeden en een bijna Texaanse ranchsfeer blijft fascineren.
’s Avonds trok ik mee met Line naar een IPW get-together op een rooftop pool deck tegenover het officiële openingsevent van de beurs.
Het werd een gezellige avond vol leuke gesprekken, lekker eten, drankjes en veel gelach. Exact dat soort informele momenten waarop contacten echte mensen worden in plaats van visitekaartjes of LinkedIn-profielen.
Fort Lauderdale vanop het water
Fort Lauderdale ontdek je natuurlijk ook vanaf het water. En eigenlijk is de Water Taxi daarvoor één van de leukste manieren.
Niet voor niets wordt Fort Lauderdale vaak het “Venetië van Amerika” genoemd. De stad telt meer dan 480 kilometer bevaarbare waterwegen die door woonwijken, jachthavens en het stadscentrum slingeren. Daardoor speelt het leven zich hier vaak evenveel op het water af als op het land.
Je vaart langs jachthavens, gigantische villa’s, bruggen en appartementsgebouwen terwijl overal boten, jet ski’s en palmbomen opduiken. Soms voelt het bijna alsof je door een tropische versie van een Amerikaanse filmset vaart.
En dan was er nog captain Chuck. Een hilarische, high-energy kapitein die de volledige tocht vulde met dad jokes, weetjes, verhalen en typisch Amerikaanse flair. Het soort man waarvan je je afvraagt of hij ooit stil kan zijn, maar die de ervaring tegelijk extra entertainend maakt.
Mijn eerste halte was Las Olas Boulevard, waar Fort Lauderdale plots een heel andere sfeer krijgt. Meer trendy bars, restaurants en boetieks, maar zonder afstandelijk aan te voelen. Zo’n plek waar je makkelijk enkele uren rondwandelt zonder echt een plan te hebben.
Daarna ging het richting de iconische Elbo Room. Een legendarische beach bar die ondertussen bijna deel uitmaakt van de geschiedenis van Fort Lauderdale. Wat versleten, luid en misschien een beetje fout, maar net daardoor heeft ze karakter.
Voor de lunch schoof ik aan bij 411 South Bar & Grill, met uitzicht over de Atlantische Oceaan. Gewoon lekker eten, een drankje erbij en genieten van het strand en de ontspannen sfeer. Soms hoeft het eigenlijk niet ingewikkelder te zijn dan dat.
Later die avond stond opnieuw iets helemaal anders op het programma: een customer reception van Marriott, United Airlines en Air Canada in het W Fort Lauderdale.
Ook dat typeert de Verenigde Staten perfect. Alles voelt er altijd nét een beetje groter, levendiger en uitbundiger.
Old Florida tussen outletstores en neonlichten
Ook de dagen daarna bleef Zuid-Florida me verrassen. Van gigantische outletcentra tot natuurgebieden met een uitgesproken old Florida-sfeer: ook hier volgden de contrasten elkaar moeiteloos op.
Een eerste halte was Sawgrass Mills.
Eigenlijk is dat minder een klassiek shoppingcenter en meer een gigantische outletstad op zich. Typisch Amerikaans groot, overweldigend en ergens ook gewoon entertainend.
Het is zo’n plek waar je makkelijk een paar uur kan rondlopen, shoppen en compleet het tijdsbesef verliezen. Zelfs als je eigenlijk “maar even iets wou bekijken”.
Van daaruit trok ik verder naar Flamingo Gardens.
Dat bleek één van de aangenaamste verrassingen van de hele regio rond Fort Lauderdale.
Waar Zuid-Florida soms druk, flashy en overontwikkeld kan aanvoelen, hangt hier nog echt een old Florida-sfeer. Niet zo vreemd ook, want Flamingo Gardens bestaat ondertussen bijna honderd jaar.
Het absolute hoogtepunt voor mij was het zien van een Florida panter, één van de meest bedreigde diersoorten van de Verenigde Staten.
Wat ik ook bijzonder vond: Flamingo Gardens is niet zomaar een botanische tuin, maar tegelijk ook een non-profit opvang- en rehabilitatiecentrum voor dieren. Bovendien zijn ze volop bezig met uitbreidingen en extra tuinen, waardoor het duidelijk een plek is die blijft groeien zonder haar karakter te verliezen.
Later op de dag reed ik richting Hollywood Beach.
Dat voelde opnieuw helemaal anders aan dan Fort Lauderdale of Miami. Wat rustiger, volkser en minder geforceerd trendy. Gewoon een brede boulevard langs het strand, mensen die wandelen of fietsen, bars met open terrassen en overal die ontspannen strandsfeer.
Aan het Hollywood Beach Theatre speelde die avond live muziek, zoals blijkbaar bijna elke avond. Het gaf de hele boulevard iets ouderwets gezelligs, alsof de plek totaal niet probeert hip te zijn en daardoor net charmant blijft.
Als afsluiter van de dag reed ik nog naar het Seminole Hard Rock Hotel & Casino.
Dat gebouw is ronduit surrealistisch. Die gigantische verlichte gitaar die plots boven de skyline opduikt, lijkt eerder thuis te horen in Las Vegas dan in Florida.
Ik wandelde even door het hotel en casino, tussen de neonlichten, goktafels en eindeloze drukte, en eindigde uiteindelijk met een cocktail aan de bar terwijl ik alles rustig in mij opnam.
Amerikaanser wordt het bijna niet.
Walmart, IPW en nieuwe plannen
Tussen alle uitstappen door hield ik het af en toe bewust wat eenvoudiger.
Gewoon even naar Walmart rijden, rondwandelen en mensen kijken.
Hoe vreemd het misschien ook klinkt, voor mij hoort dat oprecht bij de Amerikaanse reisbeleving. Families met gigantische winkelkarren, mensen die in pyjama tussen de rekken lopen en eindeloze gangen vol spullen waarvan je niet wist dat ze bestonden. Walmart blijft ergens een ervaring op zich.
In de namiddag bracht ik enkele uren door op de beursvloer van IPW.
En dat was minstens even boeiend. Bekende gezichten terugzien van eerdere reizen, bijpraten met contacten uit verschillende staten en opnieuw merken hoe klein die reiswereld soms eigenlijk wordt.
Het fijne aan zo’n beurs is dat ze ook meteen nieuwe ideeën doet ontstaan. Tussen de gesprekken door begonnen we zelfs al voorzichtig onze volgende trip voor deze zomer te plannen… maar daar vertel ik later graag meer over.
Richting de Florida Keys
Na enkele dagen in en rond Fort Lauderdale was het tijd om verder zuidwaarts te trekken. De Florida Keys vormden het laatste hoofdstuk van deze reis, en alleen de rit ernaartoe is al een belevenis op zich.
Hoe verder je rijdt, hoe meer Florida langzaam verandert in iets tropischer en losser. Grote appartementsgebouwen maken plaats voor water, palmbomen, kleine marinas en houten bars waar live muziek uit de luidsprekers klinkt.
De eerste haltes waren Key Largo en Islamorada.
Vooral Islamorada had meteen exact de sfeer waarop ik had gehoopt: relaxed, zonnig en volledig gericht op het leven op het water.
Bij Robbie’s stopte ik voor het ontbijt. Zo’n plek die tegelijk compleet toeristisch én authentiek aanvoelt. Ontbijten aan het water terwijl gigantische tarpons onder de houten steigers zwemmen, pelikanen rondhangen en vissersboten af en aan varen: typischer Florida Keys wordt het bijna niet.
Onderweg bezocht ik ook Isla Bella Beach Resort.
Een prachtig hotel, rechtstreeks aan het strand en duidelijk een stuk exclusiever dan veel andere accommodaties onderweg. Zo’n plek waar alles klopt: de ligging, de rust, de palmbomen en het uitzicht over het water.
Toch voelt het nergens stijf of overdreven luxueus aan. Eerder ontspannen luxe, perfect passend bij de laidback sfeer van de Keys.
Niet veel later passeerde ik ook het Turtle Hospital, een opvang- en rehabilitatiecentrum voor zeeschildpadden.
Hoe dichter ik Key West naderde, hoe meer de Verenigde Staten leken over te gaan in iets Caraïbischer, losser en excentrieker.
Key West: waar de Verenigde Staten een beetje Caraïbisch worden
Tegen de middag kwam ik aan in Key West. Na een verfrissende douche in het hotel trokken we richting het centrum.
Key West blijft iets bijzonders hebben. Wat chaotisch, excentriek, tropisch en tegelijk ontspannen. Overal live muziek, kleurrijke huizen, bars die half openstaan naar de straat en mensen die precies nergens haast voor hebben.
Na een korte wandeling namen we de ferry naar Sunset Key, het kleine eiland voor de kust van Key West waar ook het gelijknamige resort ligt.
Alleen die korte overtocht voelde al alsof je nog even een extra wereld binnenstapte.
We lunchten in Latitudes, met uitzicht over het water en de omliggende Keys. Zo’n setting die bijna té perfect lijkt om echt te zijn. Palmbomen die zacht bewegen in de wind, boten in de verte en overal dat warme, tropische licht waar de Florida Keys precies patent op lijken te hebben.
Na de lunch bracht de ferry ons opnieuw naar Key West. Alsof de dag nog niet genoeg Florida-gevoel had gegeven, stond even later alweer de volgende activiteit op het programma: jetskiën rond het eiland.
En dat was volledig mijn ding.
Scheuren over glashelder water aan hoge snelheid, scherpe bochten nemen waarbij je half over het water hangt en onderweg even stoppen om te zwemmen. Het had tegelijk iets ontspannends en iets adrenalinerijks.
Soms zijn het net die eenvoudige momenten die een reis zo memorabel maken. Warm weer, open water en gewoon even het gevoel volledig vrij te zijn.
Tegen de avond trokken we opnieuw Duval Street in. Zonder echt plan, gewoon om de sfeer op te snuiven.
En daar hangt echt een heerlijke sfeer. Overal live muziek, bars waar bands spelen alsof het vrijdagavond midden juli is, mensen die van terras naar terras wandelen en die typische laidback ingesteldheid waardoor niemand hier gehaast lijkt.
De avond eindigde in de historische Chart Room Cocktail Lounge.
Een kleine, legendarische cocktailbar in het oude Pier House Resort die al sinds de jaren 60 bestaat en ondertussen bijna deel uitmaakt van de geschiedenis van Key West. Door de jaren heen kwamen hier schrijvers, muzikanten, locals, zeilers en allerlei kleurrijke figuren over de vloer.
Geen flashy cocktailbar of trendy rooftop, maar net het tegenovergestelde: donker hout, lage verlichting, sterke verhalen en een sfeer die aanvoelt alsof er al decennialang niets fundamenteel veranderd is.
Ik bestelde er een Rusty Nail.
Eigenlijk de perfecte afsluiter van deze reis.
Waarom Florida me blijft verrassen
Zoals wel vaker na een roadtrip waarbij je voortdurend nieuwe indrukken opdoet, begon ook deze laatste dag veel te snel.
Na het uitchecken reed ik nog één laatste keer door Key West richting de luchthaven en het inleverpunt van de huurwagen. Onderweg passeerden nog één keer de palmbomen, kleurrijke huizen, golfkarretjes en die typische tropische sfeer die Key West zo anders maakt dan de rest van de Verenigde Staten.
Daarna volgde de terugvlucht via Atlanta naar Brussel.
Maar wat vooral bleef hangen, was hoeveel contrasten Florida eigenlijk bevat.
Van de historische straatjes van St. Augustine tot de surrealistische skyline van het Seminole Hard Rock Hotel. Van de ranchsfeer in Southwest Ranches tot het laidback eilandleven van Key West. Van ruimtevaartgeschiedenis aan Cape Canaveral tot de rust van Flamingo Gardens.
Florida blijft me verbazen.
Niet omdat alles er groter of spectaculairder is, maar omdat de sfeer voortdurend verandert. Op amper enkele uren rijden van elkaar vind je historische steden, tropische eilanden, cowboycultuur, ruimtevaart, strandbars en natuurgebieden die aanvoelen alsof ze uit compleet verschillende staten komen.
Misschien is dat wel de grootste troef van de Sunshine State. Je hoeft er niet te kiezen tussen geschiedenis of natuur, tussen bruisende steden of rustige stranden, tussen ruimtevaart of cowboycultuur. Florida brengt al die werelden samen in één bestemming.
En precies daarom blijf ik er zo graag terugkomen. Niet om Florida simpelweg af te vinken, maar om telkens opnieuw een andere kant van de staat te ontdekken.
Van rustige ochtenden in St. Augustine tot live muziek in Key West. Van roadside barbecue tot historische cocktailbars. Van spontane tussenstops tot plekken die nog lang blijven nazinderen wanneer je alweer thuis bent.
Dat zijn uiteindelijk de reizen die mij het meest bijblijven.
Wil je zelf eens een andere kant van Florida ontdekken dan de klassieke routes?
Ik denk graag met je mee en werk een roadtrip uit die aansluit bij jouw interesses, reistempo en de manier waarop jij de Verenigde Staten wilt beleven.
