Vanuit San Antonio reden Line en ik naar de Texaanse kust. In Galveston wachtten ons Victoriaanse huizen, een historische haven en opvallend veel dolfijnen. Daarna trokken we via Space Center Houston naar Houston zelf, waar we ontdekten dat de interessantste plekken niet noodzakelijk tussen de wolkenkrabbers van Downtown liggen.
Na Houston staken we de grens met Louisiana over. Langs de Creole Nature Trail zagen we onze eerste alligators, waarna we de dag afsloten op een kleinschalige glamping aan het water. Daar bleken een spontane kajaktocht, een barbecue en enkele onverwachte ontmoetingen uiteindelijk veel waardevoller dan onze oorspronkelijke planning.
Dit derde deel van onze roadtrip door Texas en Louisiana brengt ons van de Golfkust van Texas naar de bayous van Louisiana.
Galveston – Zee, erfgoed en dolfijnen
Vanuit San Antonio reden we naar Galveston, aan de Golf van Mexico – of de Golf van Amerika, afhankelijk van wie je het vraagt. Op aanraden van onze contactpersoon bij Visit Galveston hadden we de planning vooraf wat omgegooid, zodat we op zaterdag de ArtWalk konden meemaken. Dat bleek een goede beslissing.
We verbleven één nacht in The Tremont House, een historisch hotel in het centrum van Galveston. Na het inchecken begonnen we ons bezoek in The Rooftop Bar. Met een Negroni in de hand en uitzicht over de stad en de haven was dat geen slechte manier om na de rit aan Galveston te beginnen.
Daarna wandelden we naar het Galveston Island Visitor Center. Ik probeer tijdens een verkenningsreis bijna altijd bij het lokale bezoekerscentrum binnen te springen. Online kun je vooraf veel informatie verzamelen, maar medewerkers ter plaatse weten vaak welke activiteit op dat moment interessant is of welke plek je anders gemakkelijk voorbijloopt.
Op hun advies kozen we voor de Historic Harbor Tour and Dolphin Watch. De rondvaart vertrok aan de historische haven, vlak bij de Tall Ship ELISSA. Dit zeilschip uit 1877 ligt permanent in Galveston en behoort tot de bekendste blikvangers van het havengebied. Wij bezochten het schip niet, maar kregen het wel van dichtbij te zien toen we vertrokken.
Tijdens de tocht voeren we ook langs Battleship Texas. Het oorlogsschip deed dienst tijdens zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog en lag in Galveston voor een omvangrijke restauratie. Verderop zagen we het Galveston Naval Museum, waar de onderzeeër USS Cavalla en de destroyer escort USS Stewart te bezoeken zijn. Ook daar gingen we deze keer niet aan boord, maar de rondvaart gaf ons wel een goed beeld van het maritieme karakter van de stad.
De geschiedenis was interessant, maar de dolfijnen stalen de show. Tijdens de tocht zagen we ze op verschillende momenten rond de boot opduiken. Soms verschenen alleen enkele rugvinnen boven het water, even later zwommen ze weer met meerdere tegelijk in de buurt. We hadden allebei al vaker een boottocht gemaakt waarop dolfijnen werden aangekondigd, maar zelden zagen we er zoveel tijdens één rondvaart.
Diezelfde avond trokken we de stad in voor de ArtWalk. Tijdens dit terugkerende evenement openen galeries en winkels hun deuren en verschijnen er op verschillende plekken kunstenaars en muzikanten. We wandelden tussen kunst, curiosa en kleine handelszaken, met onderweg livemuziek en voortdurend iets nieuws om binnen te bekijken.
De ArtWalk gaf Downtown Galveston een aangename drukte zonder dat het massaal aanvoelde. Bezoekers en inwoners liepen door elkaar en in veel zaken raakten we gemakkelijk aan de praat. Doordat we ons reisschema speciaal voor het evenement hadden aangepast, voelde het bovendien alsof we Galveston precies op het juiste moment bezochten.
De volgende ochtend verkenden we met de wagen een ander deel van het eiland. Vooral de historische huizen maakten indruk. Langs verschillende straten staan nog kleurrijke Victoriaanse woningen met houten veranda’s, torentjes en uitbundige details. Ze herinneren aan de periode waarin Galveston een welvarende havenstad was. Zowel Line als ik vonden dit uiteindelijk een van de aantrekkelijkste kanten van de stad. Galveston lijkt ons dan ook een uitstekende plek om op een rustiger tempo met de fiets te verkennen.
We stopten bij de Galveston Island Historic Pleasure Pier, die met zijn attracties boven het water uitsteekt. De pier zorgt voor een heel ander beeld dan de historische binnenstad: felgekleurde attracties, strand en zee in plaats van bakstenen pakhuizen en Victoriaanse gevels.
Daarna gingen we binnen in Grand Galvez. Het hotel opende in 1911 en behoort nog altijd tot de bekendste historische hotels aan de Texaanse Golfkust. Alleen al de lobby en het interieur waren een bezoek waard.
Voor mij kwam daar nog een extra reden bij. Een deel van het tweede seizoen van 1923, een van mijn favoriete series, werd in Galveston opgenomen. Grand Galvez en de omgeving verschenen in de reeks, waarbij de straten met oude wagens tijdelijk werden teruggebracht naar het Galveston van de jaren twintig. In het hotel zagen we een kleine presentatie rond de opnames, met onder meer foto’s, informatie over de historische auto’s en een receptiebalie die aan de productie herinnerde.
We sloten ons verblijf af met een wandeling langs het strand. Wie hier helderblauw water en wit zand verwacht, moet zijn verwachtingen wat bijstellen. De kust deed ons eerder denken aan de Noordzee, maar dan op Texaanse schaal: breder, ruimer en met een horizon die eindeloos lijkt door te lopen.
Galveston verraste ons allebei. We kwamen voor de haven, de ArtWalk en een korte kennismaking met de kust, maar het waren vooral de historische huizen, de dolfijnen en de ontspannen sfeer die ervoor zorgden dat we de stad zo leuk vonden. Eén overnachting gaf ons voldoende tijd voor een eerste indruk, maar ook hier bleef er meer dan genoeg liggen voor een volgend bezoek.
Houston – Ruimtevaart en wijken met karakter
Achter de schermen bij Space Center Houston
Vanuit Galveston reden we richting Houston. Voor we het centrum introkken, maakten we een uitgebreide tussenstop bij Space Center Houston, het officiële bezoekerscentrum van NASA’s Johnson Space Center.
In tegenstelling tot het Kennedy Space Center in Florida worden hier geen raketten gelanceerd. Houston speelt een andere rol binnen de Amerikaanse ruimtevaart. Astronauten worden er opgeleid, ruimtemissies worden er voorbereid en vanuit Mission Control worden bemande vluchten opgevolgd. Voor Line en mij, allebei behoorlijke space nerds, was het dus een bezoek waar we naar uitkeken.
Binnen wandelden we langs ruimtecapsules, ruimtepakken en tentoonstellingen over de geschiedenis en toekomst van de bemande ruimtevaart. Het meest opvallende onderdeel staat buiten. Op Independence Plaza rust een replica van een spaceshuttle boven op NASA 905, een originele Boeing 747 die vroeger werd gebruikt om spaceshuttles na hun landing terug naar Florida te vervoeren.
We gingen zowel in de Boeing als in de shuttle-replica naar binnen. Van buitenaf is de combinatie al indrukwekkend, maar pas binnen krijg je een idee van de technische uitdaging. Een spaceshuttle boven op een omgebouwde 747 vervoeren klinkt nog altijd als een plan dat iemand ooit op een bierviltje moet hebben getekend. Toch werkte het.
Tijdens een van de NASA Tram Tours reden we ook het terrein van Johnson Space Center op. De precieze volgorde van alle gebouwen is intussen wat vervaagd, maar de Saturn V in Rocket Park zijn we niet vergeten. Deze raketten brachten de Apollo-astronauten naar de maan en zijn zelfs wanneer ze horizontaal in een hangar liggen moeilijk in één blik te vatten. Je wandelt er bijna eindeloos langs voordat je het andere uiteinde bereikt.
We bezochten eerder al het Kennedy Space Center in Florida en beide locaties zijn moeilijk rechtstreeks te vergelijken. Kennedy draait sterker rond lanceringen en de schaal van het ruimtevaartprogramma. In Houston krijg je meer zicht op de mensen achter de missies, de opleiding van astronauten en de manier waarop ruimtevluchten vanaf de grond worden begeleid. Als ruimtevaart je interesseert, vullen de twee centra elkaar eerder aan dan dat het ene het andere vervangt.
Van Downtown naar Montrose
Na Space Center Houston reden we verder naar het centrum. Voor onze enige overnachting verbleven we in Le Méridien Houston Downtown. Vanuit het hotel konden we gemakkelijk een deel van Downtown te voet verkennen.
Onze eerste indruk was vergelijkbaar met die van Dallas: hoge wolkenkrabbers, brede straten en een zakelijk centrum dat buiten de kantooruren wat afstandelijk aanvoelde. Ook een bezoek aan het lokale Visitors Center bracht deze keer weinig nieuwe inspiratie. Houston leek geen stad die zich vanzelf liet lezen.
We maakten daarom eerst een wandeling door Downtown en hielden halt bij Discovery Green. Dit stadspark ligt tussen de wolkenkrabbers en bood een welkome plek om iets te drinken en even naar het dagelijkse leven te kijken. Tegelijk werd duidelijk hoe uitgestrekt Houston is. Wie alleen in Downtown blijft, ziet slechts een klein en niet noodzakelijk representatief deel van de stad.
Daarom trokken we naar Montrose, een wijk met vintagewinkels, kleine boetieks, cafés en restaurants. De hoge kantoorgebouwen maakten plaats voor lagere bebouwing en straten waarin meer mensen onderweg waren zonder duidelijk haast te hebben. Hier voelde Houston meteen toegankelijker.
We waren er op een zondag en dat bleek goed uit te komen. Op de parking van Pavement Houston vond die dag de Montrose Market plaats, een wekelijkse pop-upmarkt met vintage kleding, kunst, juwelen, planten en lokale eetstandjes. Mensen kwamen er niet alleen om iets te kopen, maar ook voor koffie, livemuziek en een babbel.
Dat lokale karakter maakte de markt interessanter dan een zoveelste rij commerciële winkels. We liepen wat rond tussen de kraampjes en kregen eindelijk een kant van Houston te zien die in Downtown grotendeels verborgen was gebleven.
Voor het avondeten gingen we naar Empire Café. Ik bestelde er een cacio e pepe-pizza: eenvoudig, maar uitstekend klaargemaakt. Daarna trokken we naar Melrose, een elegante cocktailbar waar we in de binnentuin genoten van een Old Fashioned.
Als afsluiter van de avond keerden we terug naar Le Méridien en namen we de lift naar Z on 23, de rooftopbar op de 23e verdieping. Van daaruit keken we recht tussen de wolkenkrabbers van Downtown Houston. Vooral een gigantisch gebouw waarvan een deel boven de omgeving leek uit te kragen, trok onze aandacht. Vanop straat merk je nauwelijks hoe immens sommige gebouwen zijn. Vanaf een rooftop midden tussen de torens wordt die schaal plots bijzonder tastbaar.
Houston overtuigde ons niet onmiddellijk. Downtown voelde aanvankelijk groot, zakelijk en moeilijk te doorgronden. Pas in Montrose, tussen de markt, winkels en horecazaken, vonden we de meer menselijke kant van de stad.
Met één overnachting konden we onmogelijk meer dan een eerste indruk krijgen. Toch leerde Houston ons iets belangrijks: dit is geen stad die je alleen aan de hand van haar centrum kunt beoordelen. Je moet vooraf weten welke wijken bij je interesses passen en bereid zijn om de stad stukje voor stukje te ontdekken.
Lake Charles – Alligators en slapen aan de bayou
Vanuit Houston reden we oostwaarts en staken we de grens met Louisiana over. Het landschap werd steeds waterrijker en groener. Brede snelwegen en stedelijke bebouwing maakten plaats voor wetlands, rietvelden en waterlopen. Onze eerste bestemming in de nieuwe staat was de Creole Nature Trail.
Onze eerste alligators langs de Creole Nature Trail
De Creole Nature Trail loopt door de moerassen en kustgebieden van het zuidwesten van Louisiana. Een groot deel van de route legden we af met de wagen, maar bij Pintail Wildlife Drive stapten we uit voor een korte wandeling over de houten boardwalk.
We waren nog maar net boven het moeras aan het wandelen toen we onze eerste alligator zagen. Hij lag vlak naast de wandelbrug, amper een paar meter bij ons vandaan. Zo dichtbij dat ik hem bij wijze van spreken had kunnen aaien, al leek ons dat om verschillende uitstekende redenen geen goed idee.
Het dier bleef volkomen onaangedaan in het water liggen. Wij waren duidelijk veel meer onder de indruk van hem dan omgekeerd. Tijdens de rest van de wandeling zagen we nog enkele alligators, ongeveer vier in totaal. Sommige lagen half verscholen tussen het riet, andere waren gemakkelijker te herkennen aan hun ogen en kop net boven het wateroppervlak.
Het bijzondere was vooral hoe rustig het er bleef. Geen hekken, drukke uitkijkplatforms of dieren die voor bezoekers werden gelokt. We wandelden gewoon door hun leefgebied en moesten zelf goed rondkijken. Dat maakte de ervaring spannender, maar tegelijk ook veel natuurlijker.
Na de boardwalk reden we verder over de natuurroute. Vanuit de wagen zagen we hoe water, graslanden en moeras voortdurend in elkaar overliepen. De Creole Nature Trail is geen klassieke attractie waarvoor je één toegangspoort passeert. Het is een route waarbij het landschap zelf de bestemming vormt en je onderweg stopt wanneer iets je aandacht trekt.
Bayou Glamping aan het water
Na onze eerste kennismaking met de alligators reden we verder naar Bayou Glamping Co. in Westlake, op korte afstand van Lake Charles. Het kleinschalige domein ligt aan het water, waar de Houston River en de West Fork van de Calcasieu River samenkomen. Door de ligging voelt het bijna als een schiereiland.
Toen we het terrein opreden, werden we begroet door een man die al zingend vanuit zijn kajak aan het vissen was. Hij zwaaide enthousiast naar ons, wat meteen een vrij accurate introductie bleek tot de ontspannen sfeer van de plek.
We sliepen in een ingerichte canvas tent met een echt bed en voldoende comfort om het woord glamping te rechtvaardigen. De keuken, badkamer en leefruimte bevonden zich in een gemeenschappelijke cabin die de gasten vrij konden gebruiken. Ook vismateriaal en andere benodigdheden lagen er klaar. Het bleef eenvoudig, maar alles wat we nodig hadden was aanwezig.
De eigenaars, Ebony en Quincy Broussard, ontvingen ons hartelijk en leidden ons rond op het terrein. Ook hun zoontje Kai was erbij. Het familiale karakter viel meteen op: dit was geen groot glampingresort met een anonieme receptie, maar een plek die door de eigenaars zelf werd opgebouwd en gedragen.
We hadden vooraf gevraagd of we konden kajakken. De kajaks lagen al klaar en tot onze verrassing kregen we er ook een gids bij. Dat bleek Sarge te zijn, de zingende visser die ons bij aankomst had begroet.
Samen met hem peddelden we over het rustige water rond het domein. Onderweg vertelde hij met zichtbaar enthousiasme over het leven in de bayou en over zijn verleden bij een elite-eenheid van de Amerikaanse marine. Door met iemand op pad te gaan die de omgeving goed kent, werd het meer dan zomaar een rondje kajakken. We kregen ook een inkijk in het dagelijkse leven langs deze waterwegen.
Na de kajaktocht besloten we onze reservatie bij een restaurant in Lake Charles te annuleren. Het was simpelweg te aangenaam op het domein om opnieuw in de wagen te stappen en de avond elders door te brengen. We reden alleen even naar een winkel in de buurt om eten en drank voor een barbecue te halen.
Aan de kassa werd mijn identiteitskaart gevraagd omdat ik alcohol kocht. De kassierster hield ze vervolgens opvallend lang vast. Niet omdat ze mijn leeftijd of identiteit wantrouwde, maar omdat ze nieuwsgierig was naar mijn Belgische identiteitskaart.
“I’m just bein’ nosy,” zei ze lachend.
Het was een kleine ontmoeting, maar precies het soort moment dat je niet kunt plannen en dat je achteraf toch onthoudt.
Terug op het domein maakten we de barbecue aan en brachten we de avond buiten door. Terwijl Ebony, Quincy en Kai aan het vissen waren, raakten we uitgebreid met hen aan de praat. Het gesprek verliep zo vanzelfsprekend dat het leek alsof we elkaar al veel langer kenden. Later kregen we van hen nog een berichtje met ongeveer hetzelfde gevoel.
Toen het donker werd, veranderde de sfeer langs het water. Krekels, kikkers en allerlei geluiden die we niet meteen konden thuisbrengen namen de stilte over. Na dagen vol steden, musea, rondleidingen en activiteiten hoefden we plots nergens meer naartoe.
Die nacht sliepen we allebei verrassend goed. De tent, het bed en de nachtelijke geluiden van de bayou leverden misschien wel een van de beste nachtrusten van onze hele reis op.
Bayou Glamping werd uiteindelijk veel meer dan een praktische overnachting in de buurt van Lake Charles. De kajaktocht, de spontane barbecue en vooral het contact met Ebony, Quincy, Kai en Sarge maakten het tot een van de warmste ervaringen van dit deel van onze reis. Dat we daarvoor zonder veel twijfel een restaurantreservatie lieten vallen, bleek achteraf een bijzonder goede beslissing.
Wordt vervolgd…
Galveston, Houston en de omgeving van Lake Charles brachten opnieuw drie totaal verschillende ervaringen samen. We zagen dolfijnen in een historische haven, stonden tussen de ruimtevaartgeschiedenis in Houston en wandelden amper een paar meter boven onze eerste alligators.
Toch waren het niet noodzakelijk de grootste bezienswaardigheden die het langst bleven hangen. Een kassierster die nieuwsgierig was naar mijn Belgische identiteitskaart, een zingende kajakker en een spontane avond met Ebony, Quincy en Kai maakten minstens evenveel indruk. Onze geschrapte restaurantreservatie werd zo een mooi voorbeeld van wat er kan gebeuren wanneer je onderweg ruimte laat om je planning los te laten.
In het volgende en laatste deel reizen we verder door Louisiana. We bezoeken Lafayette en Baton Rouge, overnachten vlak bij Oak Alley Plantation en eindigen in New Orleans.
Wil je zelf Texas en Louisiana combineren in één roadtrip? Ik help je graag om steden, natuur en bijzondere verblijven samen te brengen in een route die logisch aanvoelt en toch ruimte laat voor onverwachte momenten.
Nog niet uitgereisd?
Lees eerst over Fredericksburg, Bandera en San Antonio in deel 2 of reis verder naar Lafayette, Baton Rouge, Oak Alley en New Orleans in deel 4.
Zelf Texas en Louisiana combineren? Lees dan ook mijn praktische tips over autorijden in Amerika en fooien in Amerika.
